.jpg)
Δεν γνωρίζω ποιος (ή ποια) ήταν εκείνος (ή εκείνη) που είχε την εξαίσια ιδέα από τη νέα Δημοτική Αρχή Χαλανδρίου, να πραγματοποιηθεί η μαθητική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου υπό τους ήχους του αντάρτικου τραγουδιού «Το ΕΑΜ μας έσωσε απ' την πείνα...» (που ας σημειωθεί, δεν είναι ο ύμνος του ΕΑΜ όπως διατυμπανίστηκε, αλλά μικρό το κακό μπροστά στο συγκινητικό και το ευφρόσυνο του γεγονότος), όμως όποιος (ή όποια) κι αν ήταν του αξίζουν όχι απλώς συγχαρητήρια, αλλά και χίλιες δακρυσμένες ευχαριστίες για μια πράξη που άφησε να μπει λιγάκι φως σε μια καταταλαιπωρημένη και διαστρεβλωμένη επέτειο.
Που άφησε να μπει λιγάκι φως στον σκοτεινό θάλαμο της ιστορίας για να καεί το σκοτάδι τόσης άγριας εθνικοφροσύνης. Το σκοτάδι μιας τόσο προσκυνημένης εθνικοφροσύνης, πληρωμένης με αίμα και μπόλικο χρυσίο που ξεβράστηκε μέχρι τις μέρες μας, αρκεί να δει κανείς τους προσκυνημένους που μας κυβερνούν, έχοντας ως ιδεολογική σκευή τις χειρότερες εκφάνσεις τμημάτων αυτού του λαού. «Είναι απλώς ανίκανοι ή εκτελούν συμβόλαιο;» αναρωτιόταν την περασμένη Τετάρτη στην «Εφημερίδα των Συντακτών» ο πάντοτε ψύχραιμος και πάντοτε διεισδυτικός Τάσος Παππάς (και πάντοτε φίλος από τα φοιτητικά χρόνια στην [και όχι στο] Πάντειο). Και συμπλήρωνε:
«Προτιμώ την πρώτη εκδοχή. Το αποτέλεσμα πάντως είναι το ίδιο». Αυτό το «ίδιο» όμως που από την ώρα που γεννήθηκε η δικιά μου γενιά, λίγο ύστερα από τον εμφύλιο, ταύτισε με το στανιό (και με το μαχαίρι όποτε χρειάστηκε και με την αιματοβαμμένη χούντα όταν η «Ένωσις Κέντρου» δεν έμοιαζε ανάχωμα ικανό να σταματήσει την οργιαστική πολιτική, πολιτιστική, άρα και αποτελεσματικά κοινωνική ορμητικότητα της ΕΔΑ) ταύτισε με το στανιό τη φρόνηση τους έθνους με τον φόβο. Τον γενικό φόβο: της επιβίωσης, της ελεύθερης χειρονομίας, του ονείρου, της χαράς, ακόμα και της ίδιας της λύπης. Αυτόν τον φόβο που εμπεδώθηκε με διαδοχικές μορφές βίας, από τον βασανιστή στον χωροφύλακα, από τον χωροφύλακα στον κομματάρχη, από τον κομματάρχη στον διαφημιστή, από τον διαφημιστή στον τραπεζίτη, από τον τραπεζίτη στην τρόικα... και έπεται συνέχεια αν δεν τους σταματήσει ένα θριαμβικό τραγούδι αποφασισμένης μυοσκελετικής ορθοστασίας. Ξέρεις τι εννοώ. Κάποτε φοβόσουν ότι την πόρτα δεν την χτυπάει ο γαλατάς αλλά η Ασφάλεια για τα περαιτέρω. Σήμερα - και σ' αυτό συνίσταται η «πρόοδος» - δεν «χτυπάει» η πόρτα, «χτυπάει» το τηλέφωνο κι εσύ δεν ξέρεις αν είναι φίλος ή η τράπεζα. Που σου ζητάει να πληρώσεις. Να πληρώσεις τι; Τα επίχειρα του φόβου σου. Να πληρώσεις σε άλλου είδους «εκτελεστικό απόσπασμα» με τη ζωή σου, με τη ζωή των γονιών σου, με τη ζωή των παιδιών σου, με τη ζωή των ερώτων σου, τη σωτηρία της πατρίδας.
Τη σωτηρία δηλαδή της όποιας ποσότητας απάτριδου χρήματος σταθμεύει στιγμιαία εντός του Συνταγματικά οριοθετημένου (και οροθετημένου) χώρου που ονομάζεται (υπό κρατική και πολιτειακή συνευθύνη ας μην ξεχνάμε) πατρίδα σου, πριν ταξιδέψει για αλλού παράγοντας λογιστική ισχύ και πραγματική απελπισία. Τις δίδυμες δηλαδή σφίγγες (για να θυμηθούμε και τις ανοησίες του πατριδολάγνου πρωθυπουργού «μας») που σφίγγουν έως ασφυξίας το προσδόκιμο σχήμα κάθε ελπίδας και τον μετασχηματισμό του σε καθολικό σχήμα κάθε ελπίδας και τον μετασχηματισμό του σε καθολικό νεύμα αποσυσκότισης, αφού έξω είναι το φως. Έξω είναι η παρέλαση των παιδιών. Έξω είναι ο καιρός που συμφιλιώνεται με τον χρόνο για να μπορέσει να κατανοήσει το αέναο παρόν. Έτσι αξίζει να δούμε αυτό που έγινε στο Χαλάνδρι, με τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου 1940. Έτσι σαν τον θεμελιώδη στίχο του Σολωμού: «Τα σπλάχνα και η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν». Δηλαδή η Ιστορία. Που κύμα το κύμα, αίμα το αίμα, αγριότητα την αγριότητα, πάθος το πάθος, έφτασε μέχρι εδώ: στα πόδια των παιδιών του Χαλανδρίου. Μα ναι??? έγινε ωραιότητα. Και η ωραιότητα φάνηκε ως αυτό που είναι πάντοτε. Αεράκι που σέρνει μυριστικά την ιστορία και την επιταχύνει. Και ο δρόμος κάτω από τα πόδια των παιδιών έγινε μια απέραντη «επιφάνεια εργασίας» που λένε και οι φοβικοί του κάτω κόσμου του διαδικτύου (στον φόβο αναφέρομαι, όχι στο διαδίκτυο), φορείς μιας ακόμα υποταγής στην εξουσία που καθορίζει άνωθεν και άρα φυλακίζει δια της πρόχειρης ελευθερίας, το άπειρο των σχέσεων. Αλλά ποια ελευθερία μπορεί να υπάρξει χωρίς το σώμα; Ποιο σώμα μπορεί να υπάρξει χωρίς το τραγούδι του άλλου σώματος; Ποιο σώμα μπορεί να υπάρξει χωρίς τον τραγικό θρίαμβο της προέλασης δύο σωμάτων μέσα στο Ηρακλείτειο «εν»;
Άντε τώρα αυτά να τα πεις στους κρωγμούς των Πλεύρηδων και στα κακαρίσματα των Γεωργιάδηδων και στο κάθε είδους «διευθετημένο» των στρατιωτικών εμβατηρίων της χούντας και των στρατιωτικών σχηματισμών του παρακράτους που παρελαύνουν ενώπιον του (αντιστασιακού υποτίθεται) Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια κραυγάζοντας εμέσματα εθνοβόρου ρατσιστικής αγριότητας κι εκείνος να μην σηκώνεται να φύγει παραδίδοντας έτσι ύψιστο μάθημα ελευθερίας. Και να μην ακούει την μπάντα της νιότης του: «Το ΕΑΜ μας έσωσε απ' την πείνα...» Και να μην ακούει τον κόσμο που χειροκροτά στο Χαλάνδρι τα παιδιά του χωρίς κάγκελα, χωρίς φρουρά, χωρίς ένστολη απειλή, μόνο χειροκροτά ο κόσμος στο Χαλάνδρι τα παιδιά του. Χειροκροτά μια λεπτομέρεια της Ιστορίας: ένα γλυκύτατο αντάρτικο στη ρυθμική των καθεστώτων.
Από τη μια, τα παιδιά στο Χαλάνδρι: αλλού ο ρυθμός, αλλού ο βηματισμός, αλλού το ΕΑΜ. Από την άλλη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι ασκήσεις ακριβείας μιας ιπτάμενης φονικότατης μηχανής. Σε κενό κόσμου. Το θέμα είναι λοιπόν αυτό που ήταν πάντοτε: με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις. Με το μηχάνημα ή με τα παιδιά; Διαλέγεις πεδίο. Και δεν είναι βίντεο γκέιμ.
Κώστας Καναβούρης
Εφημερίδα "Η Αυγή της Κυριακής", 2/11/2014
