Συμπεράσματα μελέτης του ΙΝΕ - ΓΣΕΕ για ρυθμίσεις οι οποίες αντιβαίνουν το Σύνταγμα και διεθνείς συμβάσεις
Πραγματικό καταιγισμό από μνημονιακού χαρακτήρα νομοθετικές διατάξεις «ισοπέδωσης» των στοιχειωδών εργασιακών δικαιωμάτων δέχθηκαν οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα από το 2010 μέχρι σήμερα. Οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά – Βενιζέλου κατάφεραν να μεταμορφώσουν το Δίκαιο της χώρας σε «διώκτη» των απασχολουμένων και «προκρούστεια κλίνη» των αμοιβών τους καθιερώνοντας «ετσιθελικά» ρυθμίσεις οι οποίες αντιβαίνουν το Σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις για τα δικαιώματα των πολιτών.
Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει μέσα από τη νέα έρευνα του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, όπως αυτή παρουσιάζεται στο τελευταίο τεύχος της έκδοσης «Ενημέρωση». «Στην Ελλάδα εφαρμόζεται, ιδίως από το Μάιο του 2010 ένα επικίνδυνο πείραμα που έχει σκοπό την εκθεμελίωση όλων των εργασιακών δικαιωμάτων, που κατακτήθηκαν τα τελευταία 100 χρόνια στη χώρα» αναφέρεται στη μελέτη στην οποία επισημαίνεται ότι οι πιο καίριες νομοθετικές παρεμβάσεις κατά την περίοδο αναφοράς, εκτός όλων των άλλων, συνιστούν παραβίαση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη (ΕΚΧ).
Πιο αναλυτικά, από το 2010 μέχρι και το 2012, στην Ελλάδα, με μια σειρά νομοθετημάτων επιβλήθηκαν στους εργαζόμενους οριζόντια και μόνιμα μέτρα λιτότητας παραβιάζοντας ακόμη και τα ακραία όρια αξιοπρεπούς διαβίωσης. Ενδεικτικά, ορισμένες από τις πιο «δηλητηριώδεις» για τον κόσμο της απασχόλησης νομοθετικές παρεμβάσεις της προηγούμενης τριετίας είναι οι εξής:
1) Νόμος 3899/2010: Καθιέρωσε τις ειδικές επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας οι οποίες, κατ’ απόκλιση από την αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης που ίσχυε μέχρι τότε, υπερίσχυαν σε περίπτωση συρροής με κλαδική ΣΣΕ ακόμη και αν περιείχαν δυσμενέστερους όρους. Η μετατόπιση του πεδίου συλλογικής διαπραγμάτευσης, από το κλαδικό, στο επίπεδο της επιχείρησης, όπου ο εργοδότης είναι κυρίαρχος, επικυρώθηκε και με το άρθρο 37 του ν. 4024/2011, που κατάργησε τις ειδικές επιχειρησιακές ΣΣΕ και καθιέρωσε τη δυνατότητα σύναψης επιχειρησιακών σσε με δυσμενέστερους όρους από τις κλαδικές.
2) Νόμος 4024/2011: Επίσης, με το άρθρο 31 του εν λόγω νόμου επιβλήθηκε α) η κατάργηση των ΣΣΕ που καθόριζαν τους όρους αμοιβής και εργασίας των εργαζομένων στο σύνολο των επιχειρήσεων του ευρύτερου δημόσιου τομέα και υπερέβαιναν τα καθοριζόμενα ανώτατα, κατά περίπτωση, όρια αποδοχών, β) η επιβολή πλαφόν στις ήδη μειωμένες αποδοχές τους και γ) η αντιστοίχιση, κατ’ ανώτατο όριο, των αποδοχών τους με αυτές των εργαζομένων στο Δημόσιο τομέα.
3) Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ) 6/28-2-2012: Με τις ρυθμίσεις της ΠΥΣ μεταξύ άλλων:
α) επιβλήθηκαν μειώσεις μισθών και ημερομισθίων, καθώς και «πάγωμα» αποδοχών. Ειδικότερα, ορίστηκε: «Από 14?2?2012 και μέχρι την ολοκλήρωση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής, τα κατώτατα διαμορφωμένα όρια μισθών και ημερομισθίων … μειώνονται κατά 22%. Από 14.2.2012 και μέχρι την ολοκλήρωση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής μειώνονται κατά 32% τα κατώτατα διαμορφωμένα όρια μισθών και ημερομισθίων, όπως αυτά προβλέπονταν και ίσχυαν κατά την 1.1.2012, ειδικά για νέους ηλικίας κάτω των 25 ετών».
γ) Με την ΠΥΣ 6/2012, επίσης, επλήγησαν στον πυρήνα τους τόσο η συλλογική αυτονομία όσο και η διαιτησία. Στην πραγματικότητα καταλύθηκε ένας ολόκληρος μηχανισμός αυτορρύθμισης και προστασίας που κατοχυρώνει το Σύνταγμα της χώρας μας με το άρθρο 22 παρ. 2.
«Τα μέτρα αυτά, όχι μόνο ισοπέδωσαν εργασιακά δικαιώματα και περίκοψαν μισθούς … Το κυριότερο είναι το απρόσφορο των μέτρων … Βύθισαν τους εργαζόμενους στη φτώχεια και την οικονομία σε ύφεση» καταλήγει η μελέτη του ΙΝΕ – ΓΣΕΕ. Το συμπέρασμα του Ινστιτούτου επιβεβαιώνεται -και- από την τελευταία ανακοίνωση της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, βάσει της οποίας το Νοέμβριο του 2013 η ανεργία εκτοξεύτηκε στο 28% (1.283.062 άτομα).
Νάσος Χατζητσάκος
Εφημερίδα "Η Εποχή", 16/2/2014
