0 χρόνος άλλαξε, ωστόσο η κρίση παραμένει, και μάλιστα αυτήν τη χρονιά θα είναι στην κορύφωση της, καθώς λέγουν αυτοί που ξέρουν. Στη χώρα μας μάλιστα, έχουμε πλεόνασμα από αυτούς που ξέρουν... για να μην πω ότι όλοι ξέρουν! Σε αντίθεση με τους οικονομολόγους, τους αναλυτές, τους ειδικούς μνημονιολόγους που προέκυψαν ως μάντεις κακών, πέρα απ' όλους εκείνους που έβγαλαν και έβαλαν πέντε έξι φορές μέσα στη χρονιά τα λεφτά τους από την τράπεζα στα σεντούκια κι απ' τα σεντούκια στην(ελβετική, κυπριακή) τράπεζα, παρασυρμένοι από «ειδική» πληροφόρηση, που την παρείχαν πάντα εξειδικευμένοι άσοι των οικονομικών, η χώρα άντεξε.
Ωστόσο, στα ευφάνταστα σενάρια που κυκλοφόρησαν ευρέως κατέρρευσε δυο τρεις φορές, όπως μπήκε και βγήκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση άλλες τόσες και όπως επίσης επανήλθε η δραχμή ως η μόνη λύση. Το πρώτο παράδοξο λοιπόν είναι ότι ουδείς εκ των προφητών αυτών δεν γελοιοποιήθηκε, αντίθετα πολλοί επιβραβεύτηκαν λόγω των απίστευτων ανοησιών που εκστόμισαν κατά το παρελθόν έτος, και έτσι δικαιωμένοι πλήρως θα εξακολουθήσουν το ίδιο τροπάριο και τη νέα χρονιά, ψωμιζόμενοι μια χαρά από την κρίση και τη διαχείριση δυσοίωνων ειδήσεων - σεναρίων.
Είμαι από κείνους που δεν έκλεισαν ούτε μια φορά τα μάτια μπροστά στο υπαρκτό πρόβλημα που
προέκυψε, θα ήταν το λιγότερο ανόητο. Ούτε πιστεύω πως γνωρίζω το αν η εφαρμογή του μνημονίου αποτελεί μονόδρομο για τη χώρα ή βέβαιο αδιέξοδο. Ωστόσο, επαναλαμβάνω για μια ακόμη φορά την πεποίθηση μου ότι στη χώρα μας η κρίση έχει τελείως ιδιαίτερα χαρακτηριστικά από κάθε άλλη περίπτωση, και κυρίως στη βάση της δεν είναι μόνο οικονομική. Ζούμε σε μια χώρα καθ' όλα πλεονασματική, που αιφνιδίως χρεοκόπησε και παραξενευόμαστε όλοι.
Πλεονασματική στα έξοδα, στις απεργίες, στα δικαιώματα, στα ρουσφέτια, στις συναλλαγές, στην παραοικονομία, στο ρουφιανιλίκι, στον προοδευτισμό, στην εξυπνάδα, στα άμεσα και ακλόνητα επιχειρήματα και κυρίως στον παραλογισμό. Κανείς δεν παραδέχεται ότι οικοδομήσαμε από τη μεταπολίτευση και δώθε μια κοινωνία βασισμένη στον ανορθολογισμό, στη συναλλαγή, στη μικροαπατεωνιά που βόλευε εκατέρωθεν των πλευρών τους συναλλασσόμενους. Οικοδομήσαμε ένα πολιτικό σύστημα, με την ανοχή και την ενεργό συμμετοχή μας, το οποίο κακοφόρμισε. Βολευτήκαμε μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα που μοίραζε - εκτός από επιδόματα, θέσεις, συμβάσεις και ρόλους βολικούς - ατιμωρησία και συγκάλυψη. Και αυτήν την πολιτική δεν ήταν δύσκολο να την υπερασπιστεί κανείς.
Ωστόσο, στα ευφάνταστα σενάρια που κυκλοφόρησαν ευρέως κατέρρευσε δυο τρεις φορές, όπως μπήκε και βγήκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση άλλες τόσες και όπως επίσης επανήλθε η δραχμή ως η μόνη λύση. Το πρώτο παράδοξο λοιπόν είναι ότι ουδείς εκ των προφητών αυτών δεν γελοιοποιήθηκε, αντίθετα πολλοί επιβραβεύτηκαν λόγω των απίστευτων ανοησιών που εκστόμισαν κατά το παρελθόν έτος, και έτσι δικαιωμένοι πλήρως θα εξακολουθήσουν το ίδιο τροπάριο και τη νέα χρονιά, ψωμιζόμενοι μια χαρά από την κρίση και τη διαχείριση δυσοίωνων ειδήσεων - σεναρίων.
Είμαι από κείνους που δεν έκλεισαν ούτε μια φορά τα μάτια μπροστά στο υπαρκτό πρόβλημα που
προέκυψε, θα ήταν το λιγότερο ανόητο. Ούτε πιστεύω πως γνωρίζω το αν η εφαρμογή του μνημονίου αποτελεί μονόδρομο για τη χώρα ή βέβαιο αδιέξοδο. Ωστόσο, επαναλαμβάνω για μια ακόμη φορά την πεποίθηση μου ότι στη χώρα μας η κρίση έχει τελείως ιδιαίτερα χαρακτηριστικά από κάθε άλλη περίπτωση, και κυρίως στη βάση της δεν είναι μόνο οικονομική. Ζούμε σε μια χώρα καθ' όλα πλεονασματική, που αιφνιδίως χρεοκόπησε και παραξενευόμαστε όλοι.
Πλεονασματική στα έξοδα, στις απεργίες, στα δικαιώματα, στα ρουσφέτια, στις συναλλαγές, στην παραοικονομία, στο ρουφιανιλίκι, στον προοδευτισμό, στην εξυπνάδα, στα άμεσα και ακλόνητα επιχειρήματα και κυρίως στον παραλογισμό. Κανείς δεν παραδέχεται ότι οικοδομήσαμε από τη μεταπολίτευση και δώθε μια κοινωνία βασισμένη στον ανορθολογισμό, στη συναλλαγή, στη μικροαπατεωνιά που βόλευε εκατέρωθεν των πλευρών τους συναλλασσόμενους. Οικοδομήσαμε ένα πολιτικό σύστημα, με την ανοχή και την ενεργό συμμετοχή μας, το οποίο κακοφόρμισε. Βολευτήκαμε μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα που μοίραζε - εκτός από επιδόματα, θέσεις, συμβάσεις και ρόλους βολικούς - ατιμωρησία και συγκάλυψη. Και αυτήν την πολιτική δεν ήταν δύσκολο να την υπερασπιστεί κανείς.
Όπως και στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, για να αλλοιώσεις το αποτέλεσμα, δεν χρειάζεται να σφυρίξεις ένα ανύπαρκτο πέναλτι ή να ακυρώσεις ένα κανονικό γκολ. Με ένα δυο οφσάιντ έχεις επηρεάσει το αποτέλεσμα. Έτσι και οι πολιτικές παρατάξεις, οι υπέρτατοι εκφραστές του κομματισμού, ουσιαστικά στηρίζουν την ξεπερασμένη τους ύπαρξη μοιράζοντας τους ρόλους σε καλούς και σε κακούς σε μια κακόγουστη και κακοσκηνοθετημένη παράσταση.
Τα γιαούρτια και τα γιουχαίσματα σε όλους, πρωταγωνιστές και κομπάρσους, όσους βρίσκονται με τον έναν ή τον άλλο ρόλο πάνω στη σκηνή: όλοι συμμετέχουν στο έργο ενός χρεοκοπημένου θιάσου!
Στη χώρα μας ακόμα παλεύουμε με τα αυτονόητα, με τα στερεότυπα, με τα ταμπού.
Στη χώρα μας ακόμα παλεύουμε με τα αυτονόητα, με τα στερεότυπα, με τα ταμπού.
Τώρα ήρθε η ώρα να αποδεχτούμε τα προφανή: ότι πλούσιοι και φτωχοί κατ' αναλογία ζήσαμε παραπάνω από ό,τι αντέχαμε, ζητήσαμε ανορθόδοξα ένα πλεόνασμα που δεν το δικαιούμασταν ως άτομα και ως κοινωνία. Από αυτήν την απλή παραδοχή ας ξεκινήσουμε. Την κρίση δεν την έφεραν οι τζιπάρες που ξεφύτρωσαν στη χώρα σαν μανιτάρια. Η κρίση ήλθε εξαιτίας της δικαιολογίας που υποστηρίζει υποκριτικά ότι το 4x4 «είναι αναγκαίο για την ασφάλεια μας, για τα παιδιά»... Η κρίση στη χώρα μας εδράζεται στην κακή μας νοοτροπία - υποκρισία, η οποία αποκτήθηκε με την ευθύνη πολλών.
Ωστόσο, σε αυτήν τη φάση ας μη γίνουμε ψυχαναλυτές, αλλά ας δεχτούμε ότι πρέπει μαζί με το χρεοκοπημένο πολιτικό μας σύστημα να αλλάξουμε και την αντίληψη εκείνη που μας κρατά δέσμιους πολιτικών προκαταλήψεων.
του Πάσχου Μανδραβέλη, από την εφημερίδα "Το Ποντίκι", 6/1/2011
Ωστόσο, σε αυτήν τη φάση ας μη γίνουμε ψυχαναλυτές, αλλά ας δεχτούμε ότι πρέπει μαζί με το χρεοκοπημένο πολιτικό μας σύστημα να αλλάξουμε και την αντίληψη εκείνη που μας κρατά δέσμιους πολιτικών προκαταλήψεων.
του Πάσχου Μανδραβέλη, από την εφημερίδα "Το Ποντίκι", 6/1/2011
