Εργαζόμενοι του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα,μικρομεσαίοι επαγγελματίες και κοινωνικά κινήματα αποτελούν τη σύνθεση μιας αναδυόμενης κοινωνικής συμμαχίας που μπορεί, υπό όρους, να προχωρήσει στην ανατροπή του Μνημονίου, παρασύροντας ένα αφερέγγυο σε μεγάλο βαθμό συνδικαλιστικό κίνημα και μια αμήχανη και πολιτικά κατακερματισμένη αριστερά.Ο κλοιός για την τροϊκανή κυβέρνηση σφίγγει, όπως έδειξε η τεράστια σε όγκο και παλμό απεργιακή κινητοποίηση της περασμένης Τετάρτης, που ανέδειξε μια σειρά από νέα ποιοτικά στοιχεία και χαρακτηριστικά τα οποία δίνουν ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για την κοινωνία και τους εργαζόμενους.
Η απαλλαγή της χώρας από το καταδυναστευτικό Μνημόνιο, που ρημάζει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οδηγεί στην ανεργία εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους και φτωχοποιεί όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού, μπορεί να γίνει εφικτός στόχος αν σφυρηλατηθεί ακόμα περισσότερο η ενότητα και ενδυναμωθεί μια τέτοια συμμαχία με ταξικά χαρακτηριστικά. Τα θύματα του Μνημονίου είναι πλέον πλειονότητα στην κοινωνία, όπως έδειξε η απεργία της Τετάρτης, καθώς για πρώτη φορά:
* Υπήρξαν εξαιρετικά μεγάλα απεργιακά ποσοστά ιδιαίτερα στις μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, αλλά και στον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα.
* Η συμμετοχή στην απεργία και στις συγκεντρώσεις των πολύ μικρών και μικρών επαγγελματιών και εμπόρων, καθώς και των άλλων επαγγελματικών στρωμάτων που πλήττονται εξίσου σφοδρά από τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, ήταν εμφανής.
* Τα νέα αναδυόμενα κοινωνικά κινήματα "Δεν πληρώνω - Δεν πληρώνω», της Κερατέας, η συσπείρωση "ενάντια στο χρέος" συμμετείχαν με δυναμισμό στην απεργιακή κινητοποίηση, διευρύνοντας το κοινωνικό και λαϊκό αγωνιστικό μέτωπο, ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές της κυβέρνησης.
* Υπήρξε επίσης μεγάλη συμμετοχή σωματείων, Ομοσπονδιών και απλού λαϊκού κόσμου, που δεν ήταν καν μέλη συνδικάτων και ανεξάρτητα από ιδεολογικές και πολιτικές αναφορές επέλεξαν συνειδητά να συμμετέχουν στην απεργία και στις συγκεντρώσεις.
Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις πολιτικές διεργασίες που θα μπορούσε να δρομολογήσει η απεργία στις 23 Φλεβάρη, αν δεν υπήρχαν ξεχωριστές συγκεντρώσεις, με αποτέλεσμα ένα μέρος της (ενιαίας ουσιαστικά) πορείας (π.χ. του ΠΑΜΕ) να σπεύδει να αποχωρήσει όσο γρηγορότερα γινόταν. Και, βέβαια, αν υπήρχε στοιχειώδης περιφρούρηση από τα σωματεία και οι δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές δεν διαλύονταν κάτω από τη ρίψη τόνων χημικών, που μετέβαλαν για αρκετές ώρες το κέντρο της Αθήνας σε θάλαμο αερίων, και την άγρια καταστολή που ακολούθησε σε όλα τα στενά μέχρι την Ομόνοια και τα Εξάρχεια.
Πρόταση για νέα 24ωρη απεργία στης 17 Μαρτίου
Η Αυτόνομη Παρέμβαση αναμένεται να προτείνει αύριο στα όργανα της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ την προκήρυξη νέας 24ωρης γενικής απεργίας την Πέμπτη 17 Μάρτη, εν όψει της Συνόδου Κορυφής (23 - 25 Μάρτη) που θα μονιμοποιήσει και θα συνταγματοποίησει ένα ακόμα πιο σκληρό Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας. "Το εργατικό κίνημα πρέπει να εντείνει τη δράση του, να κλιμακώσει τις κινητοποιήσεις και να προχωρήσει άμεσα στην κήρυξη νέας γενικής απεργίας ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης, Ε.Ε. και ΔΝΤ με στόχο την ανατροπή της και την απεμπλοκή της χώρας από το ζοφερό μέλλον που της επιφυλάσσει ο νεοφιλελευθερισμός", αναφέρει σε ανακοίνωσή της, προσθέτοντας: "Οι ευθύνες της πολιτικής αλλά και συνδικαλιστικής αριστεράς είναι από δω και μπρος μεγάλες. Στην κατεύθυνση αυτή οι δυνάμεις της συνδικαλιστικής αριστεράς πρέπει να εγκαταλείψουν πρακτικές που αποδυναμώνουν την κοινή δράση και να επιμείνουν σε ενωτικές και συντονισμένες παρεμβάσεις".
Η απαλλαγή της χώρας από το καταδυναστευτικό Μνημόνιο, που ρημάζει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οδηγεί στην ανεργία εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους και φτωχοποιεί όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού, μπορεί να γίνει εφικτός στόχος αν σφυρηλατηθεί ακόμα περισσότερο η ενότητα και ενδυναμωθεί μια τέτοια συμμαχία με ταξικά χαρακτηριστικά. Τα θύματα του Μνημονίου είναι πλέον πλειονότητα στην κοινωνία, όπως έδειξε η απεργία της Τετάρτης, καθώς για πρώτη φορά:
* Υπήρξαν εξαιρετικά μεγάλα απεργιακά ποσοστά ιδιαίτερα στις μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, αλλά και στον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα.
* Η συμμετοχή στην απεργία και στις συγκεντρώσεις των πολύ μικρών και μικρών επαγγελματιών και εμπόρων, καθώς και των άλλων επαγγελματικών στρωμάτων που πλήττονται εξίσου σφοδρά από τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, ήταν εμφανής.
* Τα νέα αναδυόμενα κοινωνικά κινήματα "Δεν πληρώνω - Δεν πληρώνω», της Κερατέας, η συσπείρωση "ενάντια στο χρέος" συμμετείχαν με δυναμισμό στην απεργιακή κινητοποίηση, διευρύνοντας το κοινωνικό και λαϊκό αγωνιστικό μέτωπο, ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές της κυβέρνησης.
* Υπήρξε επίσης μεγάλη συμμετοχή σωματείων, Ομοσπονδιών και απλού λαϊκού κόσμου, που δεν ήταν καν μέλη συνδικάτων και ανεξάρτητα από ιδεολογικές και πολιτικές αναφορές επέλεξαν συνειδητά να συμμετέχουν στην απεργία και στις συγκεντρώσεις.
Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις πολιτικές διεργασίες που θα μπορούσε να δρομολογήσει η απεργία στις 23 Φλεβάρη, αν δεν υπήρχαν ξεχωριστές συγκεντρώσεις, με αποτέλεσμα ένα μέρος της (ενιαίας ουσιαστικά) πορείας (π.χ. του ΠΑΜΕ) να σπεύδει να αποχωρήσει όσο γρηγορότερα γινόταν. Και, βέβαια, αν υπήρχε στοιχειώδης περιφρούρηση από τα σωματεία και οι δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές δεν διαλύονταν κάτω από τη ρίψη τόνων χημικών, που μετέβαλαν για αρκετές ώρες το κέντρο της Αθήνας σε θάλαμο αερίων, και την άγρια καταστολή που ακολούθησε σε όλα τα στενά μέχρι την Ομόνοια και τα Εξάρχεια.
Πρόταση για νέα 24ωρη απεργία στης 17 Μαρτίου
Η Αυτόνομη Παρέμβαση αναμένεται να προτείνει αύριο στα όργανα της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ την προκήρυξη νέας 24ωρης γενικής απεργίας την Πέμπτη 17 Μάρτη, εν όψει της Συνόδου Κορυφής (23 - 25 Μάρτη) που θα μονιμοποιήσει και θα συνταγματοποίησει ένα ακόμα πιο σκληρό Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας. "Το εργατικό κίνημα πρέπει να εντείνει τη δράση του, να κλιμακώσει τις κινητοποιήσεις και να προχωρήσει άμεσα στην κήρυξη νέας γενικής απεργίας ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης, Ε.Ε. και ΔΝΤ με στόχο την ανατροπή της και την απεμπλοκή της χώρας από το ζοφερό μέλλον που της επιφυλάσσει ο νεοφιλελευθερισμός", αναφέρει σε ανακοίνωσή της, προσθέτοντας: "Οι ευθύνες της πολιτικής αλλά και συνδικαλιστικής αριστεράς είναι από δω και μπρος μεγάλες. Στην κατεύθυνση αυτή οι δυνάμεις της συνδικαλιστικής αριστεράς πρέπει να εγκαταλείψουν πρακτικές που αποδυναμώνουν την κοινή δράση και να επιμείνουν σε ενωτικές και συντονισμένες παρεμβάσεις".
του Α. Πετρόπουλου, από την εφημερίδα "Η Αυγή της Κυριακής", 27/2/2011
