Βαρυσήμαντη πολιτική κίνηση με σοβαρότατες συνέπειες για τις σχέσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου με τους εργαζόμενους που ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ αποτέλεσε η έκδοση από την ΠΑΣΚΕ μιας εκτεταμένης διακήρυξης, με την οποία διαχωρίζει τη θέση της από την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Ορισμένες από τις πολιτικές θέσεις που διατυπώνει η ΠΑΣΚΕ είναι ομολογουμένως εντυπωσιακές και προκαλεί κατάπληξη το γεγονός ότι τα ΜΜΕ, και ιδίως τα τηλεοπτικά κανάλια, κυριολεκτικά έθαψαν το θέμα, το οποίο κανονικά έπρεπε να ξεσηκώσει θύελλα συζητήσεων και αντιπαραθέσεων.
Οι πάντες αναγνωρίζουν ως αυτονόητο το γεγονός ότι συνιστά «πολιτική βόμβα» μια διακήρυξη της ΠΑΣΚΕ, η οποία ευθύς εξαρχής αναφέρει: «Η κατ’ εφαρμογή του Μνημονίου ασκούμενη οικονομική και κοινωνική πολιτική δεν έχει καμία σχέση με τις αρχές, τις ιδέες και τις αξίες του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Δεν είναι η πολιτική για την οποία στρατευτήκαμε, αγωνιστήκαμε, ψηφίσαμε... Η ΠΑΣΚΕ έκανε καθαρή την αντίθεση και τη διαφωνία της με την πολιτική του Μνημονίου...».
Σύσσωμη η ΠΑΣΚΕ
Αυτές δεν είναι θέσεις που μπορεί κάποιος να αντιπαρέλθει ελαφρά τη καρδία. «Εναντιωνόμαστε στις κυβερνητικές επιλογές του Μνημονίου» δηλώνει η ΠΑΣΚΕ. Κατηγορεί, δε, ευθέως την κυβέρνηση Παπανδρέου ότι με τη «συνταγή» της τρόικας ΕΕ - ΔΝΤ - ΕΚΤ «επέβαλε μέτρα κοινωνικά άδικα που έσπασαν κυριολεκτικά τους πιο αδύναμους κρίκους της κοινωνικής αλυσίδας της μισθωτής εργασίας, ενώ ακόμη και τώρα οι έχοντες και κατέχοντες εξακολουθούν “να πίνουν στην υγειά των κορόιδων”»!
Οι θέσεις αυτές αποκτούν μεγαλύτερο βάρος εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν απηχούν απλώς τις απόψεις κάποιας αριστερής πτέρυγας της ΠΑΣΚΕ. Αντιθέτως, όπως αποδεικνύεται από τις υπογραφές των 102 κορυφαίων συνδικαλιστικών στελεχών που την υπογράφουν, με επικεφαλής τον κάθε άλλο παρά διακρινόμενο για το ριζοσπαστισμό των θέσεών του πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλο, η διακήρυξη αυτή εκφράζει σύσσωμη την ΠΑΣΚΕ και δη πρωτίστως την άκρως μετριοπαθή πτέρυγά της, η οποία ανέκαθεν υπήρξε στήριγμα της πολιτικής των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ στο χώρο των εργαζομένων.
Υπογράφουν όχι ένα και δύο, αλλά 21 (!) μέλη της διοίκησης της ΓΣΕΕ. Υπογράφουν πάνω από 40 πρόεδροι Εργατικών Κέντρων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, του Ηρακλείου, του Βόλου, των Ιωαννίνων κ.λπ.
Υπογράφουν οι πρόεδροι των μεγαλύτερων κλαδικών συνδικάτων της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των ΔΕΚΟ, αρχής γενομένης από τον πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, της ΟΜΕ-ΟΤΕ, των εργαζομένων στον ΟΑΣΑ, στους ΗΣΑΠ και πάει λέγοντας...
Βαριές κατηγορίες
Η διακήρυξη αυτή της ΠΑΣΚΕ προβαίνει σε βαριές κατηγορίες εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής.
«Είναι ακραία και ηθικά αντισοσιαλιστική πολιτική να επιχειρείται η διάσπαση αυτών των ανθρώπων [Σ.Σ.: των εργαζομένων] σπέρνοντας το ζιζάνιο του “κοινωνικού αυτοματισμού” –δηλαδή να στρέφεται ο ένας εναντίον του άλλου– ή ακόμη χειρότερα να δημιουργούνται όροι “κανιβαλισμού” με γνώμονα το είδος, την αμοιβή ή την ασφάλεια της εργασίας τους» αναφέρει.
«Ο στενός “κορσές” του Μνημονίου δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποτελεί τον οδικό χάρτη της εσωτερικής μας πολιτικής... Η μνημονιακή πολιτική που επέβαλαν οι πολιτικοί εκπρόσωποι των δανειστών και εφαρμόζει η κυβέρνηση είχε ως πρώτο θύμα τις δυνάμεις της μισθωτής εργασίας» προσθέτει η ΠΑΣΚΕ στη διακήρυξή της.
«Προκαλεί τους πολίτες και ιδίως τους ανθρώπους της εργασίας η συμπεριφορά του πολιτικού προσωπικού» υπογραμμίζουν οι κορυφαίοι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ, επειδή όχι μόνο δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του, αλλά «με τους μηχανισμούς χειραγώγησης της κοινής γνώμης επιχειρούν να τις μετατρέψουν σε ενοχές, συνενοχές και φοβίες» του λαού, επισημαίνεται σε αυτή τη σημαντική διακήρυξη.
Χλευασμός και υποψίες
Ακόμη και οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ δείχνουν να έχουν πλέον αγανακτήσει από τα ατελείωτα υποκριτικά επεισόδια του δήθεν «αγώνα» που δίνουν διάφοροι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ για να «βελτιώσουν» τους όρους του Μνημονίου – χωρίς αποτέλεσμα φυσικά, αφού έχουν ήδη υπογράψει εκ των προτέρων τους επαχθέστατους όρους και το μόνο που επιδιώκουν είναι να εξαπατήσουν τον ελληνικό λαό για να μειώσουν το πολιτικό κόστος.
Η διακήρυξη της ΠΑΣΚΕ λοιδορεί και χλευάζει αυτή την κυβερνητική φαρσοκωμωδία. «Θεωρούμε και είναι αδιανόητο, αφενός, κάθε επικαιροποίηση του Μνημονίου να γίνεται εν κρυπτώ και παραβύστω, να μην απολαμβάνει της στοιχειώδους νομιμοποίησης από το εθνικό Κοινοβούλιο και, αφετέρου, κάθε επικαιροποίηση να φέρνει πιο επαχθή, πιο αντικοινωνικά και πιο άδικα μέτρα» υπογραμμίζει πριν περάσει σε ευθεία επίθεση κατά της κυβέρνησης αναφέροντας επί λέξει:
«Αλήθεια, τι είδους διαπραγμάτευση είναι αυτή που φέρνει τη χώρα και τους Έλληνες κάθε φορά σε δυσχερέστερη θέση; Εκτός αν οι διαπραγματευόμενοι πιστεύουν και θεωρούν, σε πείσμα όλων των άλλων, ότι αυτή είναι η πολιτικά ορθή στρατηγική και γι’ αυτό σε κάποια ζητήματα υπερακόντισαν και τις απαιτήσεις της τρόικας»!
Όταν φτάνουμε στο σημείο η ΠΑΣΚΕ να κατηγορεί την κυβέρνηση Παπανδρέου ότι ουσιαστικά κοροϊδεύει τον κόσμο υποκρινόμενη ότι διαπραγματεύεται και ότι ξεπερνάει ακόμη και τους ξένους δυνάστες του ΔΝΤ και της ΕΕ σε αντιλαϊκά μέτρα, ότι ακολουθεί δηλαδή η ίδια πιο αντιλαϊκή πολιτική από αυτή που υπαγορεύει ακόμη και το Μνημόνιο, η υπόθεση είναι πολύ σοβαρή.
Ρήξη κυβέρνησης - εργαζομένων
Η διακήρυξη της ΠΑΣΚΕ σηματοδοτεί τη ραγδαία επιδείνωση στις σχέσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου με τους εργαζόμενους και τα οικονομικά ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα που μέχρι τώρα αποτελούσαν την κατεξοχήν βάση της εκλογικής και πολιτικής στήριξης του ΠΑΣΟΚ. Περιορίζει δραστικά τους διαύλους κυβερνητικής επιρροής στον κόσμο της εργασίας. Αποξενώνει και εκείνα τα τμήματα εργαζομένων που μέσω της ΠΑΣΚΕ επιδείκνυαν ακόμη ανοχή στην κυβερνητική πολιτική. Μετά την αποστασιοποίηση της ΠΑΣΚΕ, η κυβέρνηση Παπανδρέου κινδυνεύει να χάσει ισχυρό τμήμα των εργαζομένων που ακόμη την εμπιστεύονταν. Όχι φυσικά επειδή οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ απολαμβάνουν της εμπιστοσύνης των εργαζομένων, αλλά επειδή πολλά από αυτά που αναφέρουν στη διακήρυξή τους εναρμονίζονται πλήρως με την οργή του αγανακτισμένου κατά της κυβέρνησης κόσμου της εργασίας και του λαού γενικότερα.
Άλλες σκοπιμότητες
Αυτά συμβαίνουν ανεξαρτήτως των εν πολλοίς ιδιοτελών προθέσεων και σκοπιμοτήτων των στελεχών της ΠΑΣΚΕ που συνέταξαν και υπέγραψαν τη διακήρυξη.
Ουδείς πιστεύει, βεβαίως, ότι ξαφνικά η ΠΑΣΚΕ ριζοσπαστικοποιήθηκε. Θα ήταν αφελής και αστείος ένας τέτοιος ισχυρισμός. Ο ειλικρινέστερος πολιτικός στόχος των συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ είναι, μέσω των φραστικών εξάρσεων, να συγκρατήσουν τη βάση της ΠΑΣΚΕ που βρίσκεται σε αναβρασμό, έχοντας γίνει έξω φρενών με την κυβερνητική πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου. Η συσπείρωση όμως των εργαζομένων της ΠΑΣΚΕ πάνω σε αυτή τη βάση, ανεξαρτήτως σκοπιμοτήτων, αλλάζει τις συνειδήσεις των μελών και των οπαδών της. Απομονώνει εντελώς το Μνημόνιο από την ελληνική κοινωνία.
Δεν μειώνονται οι πολιτικές συνέπειες εξαιτίας του γεγονότος ότι η διακήρυξη της ΠΑΣΚΕ υπηρετεί και το στόχο να μπορούν να κυκλοφορούν στους δρόμους οι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ, ενώ συνιστά και επίδειξη ισχύος του προέδρου της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλου απέναντι στο πρωθυπουργικό περιβάλλον που διοχέτευε «πληροφορίες» ότι επίκειται η καθαίρεσή του από το αξίωμά του, γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου τον θεωρεί πλέον «καμένο χαρτί», «ξοφλημένο» και «βαρίδι».
του Γιώργου Δελαστίκ, από το περιοδικό "Επίκαιρα", 20/1/2011
Οι πάντες αναγνωρίζουν ως αυτονόητο το γεγονός ότι συνιστά «πολιτική βόμβα» μια διακήρυξη της ΠΑΣΚΕ, η οποία ευθύς εξαρχής αναφέρει: «Η κατ’ εφαρμογή του Μνημονίου ασκούμενη οικονομική και κοινωνική πολιτική δεν έχει καμία σχέση με τις αρχές, τις ιδέες και τις αξίες του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Δεν είναι η πολιτική για την οποία στρατευτήκαμε, αγωνιστήκαμε, ψηφίσαμε... Η ΠΑΣΚΕ έκανε καθαρή την αντίθεση και τη διαφωνία της με την πολιτική του Μνημονίου...».
Σύσσωμη η ΠΑΣΚΕ
Αυτές δεν είναι θέσεις που μπορεί κάποιος να αντιπαρέλθει ελαφρά τη καρδία. «Εναντιωνόμαστε στις κυβερνητικές επιλογές του Μνημονίου» δηλώνει η ΠΑΣΚΕ. Κατηγορεί, δε, ευθέως την κυβέρνηση Παπανδρέου ότι με τη «συνταγή» της τρόικας ΕΕ - ΔΝΤ - ΕΚΤ «επέβαλε μέτρα κοινωνικά άδικα που έσπασαν κυριολεκτικά τους πιο αδύναμους κρίκους της κοινωνικής αλυσίδας της μισθωτής εργασίας, ενώ ακόμη και τώρα οι έχοντες και κατέχοντες εξακολουθούν “να πίνουν στην υγειά των κορόιδων”»!
Οι θέσεις αυτές αποκτούν μεγαλύτερο βάρος εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν απηχούν απλώς τις απόψεις κάποιας αριστερής πτέρυγας της ΠΑΣΚΕ. Αντιθέτως, όπως αποδεικνύεται από τις υπογραφές των 102 κορυφαίων συνδικαλιστικών στελεχών που την υπογράφουν, με επικεφαλής τον κάθε άλλο παρά διακρινόμενο για το ριζοσπαστισμό των θέσεών του πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλο, η διακήρυξη αυτή εκφράζει σύσσωμη την ΠΑΣΚΕ και δη πρωτίστως την άκρως μετριοπαθή πτέρυγά της, η οποία ανέκαθεν υπήρξε στήριγμα της πολιτικής των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ στο χώρο των εργαζομένων.
Υπογράφουν όχι ένα και δύο, αλλά 21 (!) μέλη της διοίκησης της ΓΣΕΕ. Υπογράφουν πάνω από 40 πρόεδροι Εργατικών Κέντρων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, του Ηρακλείου, του Βόλου, των Ιωαννίνων κ.λπ.
Υπογράφουν οι πρόεδροι των μεγαλύτερων κλαδικών συνδικάτων της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των ΔΕΚΟ, αρχής γενομένης από τον πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, της ΟΜΕ-ΟΤΕ, των εργαζομένων στον ΟΑΣΑ, στους ΗΣΑΠ και πάει λέγοντας...
Βαριές κατηγορίες
Η διακήρυξη αυτή της ΠΑΣΚΕ προβαίνει σε βαριές κατηγορίες εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής.
«Είναι ακραία και ηθικά αντισοσιαλιστική πολιτική να επιχειρείται η διάσπαση αυτών των ανθρώπων [Σ.Σ.: των εργαζομένων] σπέρνοντας το ζιζάνιο του “κοινωνικού αυτοματισμού” –δηλαδή να στρέφεται ο ένας εναντίον του άλλου– ή ακόμη χειρότερα να δημιουργούνται όροι “κανιβαλισμού” με γνώμονα το είδος, την αμοιβή ή την ασφάλεια της εργασίας τους» αναφέρει.
«Ο στενός “κορσές” του Μνημονίου δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποτελεί τον οδικό χάρτη της εσωτερικής μας πολιτικής... Η μνημονιακή πολιτική που επέβαλαν οι πολιτικοί εκπρόσωποι των δανειστών και εφαρμόζει η κυβέρνηση είχε ως πρώτο θύμα τις δυνάμεις της μισθωτής εργασίας» προσθέτει η ΠΑΣΚΕ στη διακήρυξή της.
«Προκαλεί τους πολίτες και ιδίως τους ανθρώπους της εργασίας η συμπεριφορά του πολιτικού προσωπικού» υπογραμμίζουν οι κορυφαίοι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ, επειδή όχι μόνο δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του, αλλά «με τους μηχανισμούς χειραγώγησης της κοινής γνώμης επιχειρούν να τις μετατρέψουν σε ενοχές, συνενοχές και φοβίες» του λαού, επισημαίνεται σε αυτή τη σημαντική διακήρυξη.
Χλευασμός και υποψίες
Ακόμη και οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ δείχνουν να έχουν πλέον αγανακτήσει από τα ατελείωτα υποκριτικά επεισόδια του δήθεν «αγώνα» που δίνουν διάφοροι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ για να «βελτιώσουν» τους όρους του Μνημονίου – χωρίς αποτέλεσμα φυσικά, αφού έχουν ήδη υπογράψει εκ των προτέρων τους επαχθέστατους όρους και το μόνο που επιδιώκουν είναι να εξαπατήσουν τον ελληνικό λαό για να μειώσουν το πολιτικό κόστος.
Η διακήρυξη της ΠΑΣΚΕ λοιδορεί και χλευάζει αυτή την κυβερνητική φαρσοκωμωδία. «Θεωρούμε και είναι αδιανόητο, αφενός, κάθε επικαιροποίηση του Μνημονίου να γίνεται εν κρυπτώ και παραβύστω, να μην απολαμβάνει της στοιχειώδους νομιμοποίησης από το εθνικό Κοινοβούλιο και, αφετέρου, κάθε επικαιροποίηση να φέρνει πιο επαχθή, πιο αντικοινωνικά και πιο άδικα μέτρα» υπογραμμίζει πριν περάσει σε ευθεία επίθεση κατά της κυβέρνησης αναφέροντας επί λέξει:
«Αλήθεια, τι είδους διαπραγμάτευση είναι αυτή που φέρνει τη χώρα και τους Έλληνες κάθε φορά σε δυσχερέστερη θέση; Εκτός αν οι διαπραγματευόμενοι πιστεύουν και θεωρούν, σε πείσμα όλων των άλλων, ότι αυτή είναι η πολιτικά ορθή στρατηγική και γι’ αυτό σε κάποια ζητήματα υπερακόντισαν και τις απαιτήσεις της τρόικας»!
Όταν φτάνουμε στο σημείο η ΠΑΣΚΕ να κατηγορεί την κυβέρνηση Παπανδρέου ότι ουσιαστικά κοροϊδεύει τον κόσμο υποκρινόμενη ότι διαπραγματεύεται και ότι ξεπερνάει ακόμη και τους ξένους δυνάστες του ΔΝΤ και της ΕΕ σε αντιλαϊκά μέτρα, ότι ακολουθεί δηλαδή η ίδια πιο αντιλαϊκή πολιτική από αυτή που υπαγορεύει ακόμη και το Μνημόνιο, η υπόθεση είναι πολύ σοβαρή.
Ρήξη κυβέρνησης - εργαζομένων
Η διακήρυξη της ΠΑΣΚΕ σηματοδοτεί τη ραγδαία επιδείνωση στις σχέσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου με τους εργαζόμενους και τα οικονομικά ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα που μέχρι τώρα αποτελούσαν την κατεξοχήν βάση της εκλογικής και πολιτικής στήριξης του ΠΑΣΟΚ. Περιορίζει δραστικά τους διαύλους κυβερνητικής επιρροής στον κόσμο της εργασίας. Αποξενώνει και εκείνα τα τμήματα εργαζομένων που μέσω της ΠΑΣΚΕ επιδείκνυαν ακόμη ανοχή στην κυβερνητική πολιτική. Μετά την αποστασιοποίηση της ΠΑΣΚΕ, η κυβέρνηση Παπανδρέου κινδυνεύει να χάσει ισχυρό τμήμα των εργαζομένων που ακόμη την εμπιστεύονταν. Όχι φυσικά επειδή οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ απολαμβάνουν της εμπιστοσύνης των εργαζομένων, αλλά επειδή πολλά από αυτά που αναφέρουν στη διακήρυξή τους εναρμονίζονται πλήρως με την οργή του αγανακτισμένου κατά της κυβέρνησης κόσμου της εργασίας και του λαού γενικότερα.
Άλλες σκοπιμότητες
Αυτά συμβαίνουν ανεξαρτήτως των εν πολλοίς ιδιοτελών προθέσεων και σκοπιμοτήτων των στελεχών της ΠΑΣΚΕ που συνέταξαν και υπέγραψαν τη διακήρυξη.
Ουδείς πιστεύει, βεβαίως, ότι ξαφνικά η ΠΑΣΚΕ ριζοσπαστικοποιήθηκε. Θα ήταν αφελής και αστείος ένας τέτοιος ισχυρισμός. Ο ειλικρινέστερος πολιτικός στόχος των συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ είναι, μέσω των φραστικών εξάρσεων, να συγκρατήσουν τη βάση της ΠΑΣΚΕ που βρίσκεται σε αναβρασμό, έχοντας γίνει έξω φρενών με την κυβερνητική πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου. Η συσπείρωση όμως των εργαζομένων της ΠΑΣΚΕ πάνω σε αυτή τη βάση, ανεξαρτήτως σκοπιμοτήτων, αλλάζει τις συνειδήσεις των μελών και των οπαδών της. Απομονώνει εντελώς το Μνημόνιο από την ελληνική κοινωνία.
Δεν μειώνονται οι πολιτικές συνέπειες εξαιτίας του γεγονότος ότι η διακήρυξη της ΠΑΣΚΕ υπηρετεί και το στόχο να μπορούν να κυκλοφορούν στους δρόμους οι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ, ενώ συνιστά και επίδειξη ισχύος του προέδρου της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλου απέναντι στο πρωθυπουργικό περιβάλλον που διοχέτευε «πληροφορίες» ότι επίκειται η καθαίρεσή του από το αξίωμά του, γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου τον θεωρεί πλέον «καμένο χαρτί», «ξοφλημένο» και «βαρίδι».
του Γιώργου Δελαστίκ, από το περιοδικό "Επίκαιρα", 20/1/2011
